Zira sistem o kadar basit ve aynı zamanda o kadar karmaşık ki yaşamda kendinize bir kulvar açmak için önce bir kimliğiniz, kimliğiniz için bir adresiniz, adresiniz için bir eviniz, bir eviniz olması için bir banka hesabınız, banka hesabınız olması için resmi bir işiniz, daha doğrusu devamlı çalışma kontratınız ve vergi mükkelefi olmanız gerekiyor.

Bu zincirde bir halkanın eksikliği veya yetersizliği sizin bu sistemin dışında kalmanız ve hayatınızı idame ettirmeyi sadece günlük veya rastgele işlere, daha doğrusu şansa bırakmanız anlamına geliyor.

40 yıllık profesyonel hayat

Diyelim ki bütün bunlara sahip oldunuz ve canavarın dişlilerinden birine büyük bir keyif ile dahil oldunuz. Peki diğerlerini atlatıp kendinize yer açtığınız ve bundan büyük memnuniyet duyduğunuz bu sistem size ne verecek biliyor musunuz?

Ortalama olarak 25 yaşında dahil olduğunuzda sizi tam kırk yıllık bir çalışma hayatı bekliyor. Artık bir iş sahibi olduğunuz için 30 veya 35 yıl vadeli kredi ile kendinize bir ev alacaksınız veya buna mecbur bırakılacaksınız (neticede ya kira ödeyeceksiniz ya da kredi). Evin kendinize ait olduğu günü göreceğinize emin olmadan hem geçinmek hem de kredileri ödemek için daha fazla çalışmak zorunda kalacak, yıllık izinlerinizi de yıllık bütçeye soluk aldırması için feda edeceksiniz.

Sonsuz zorluk ve fedakarlıktan sonra -şansınız varsa- 65 yaşında suyu sıkılmış, posası kalmış biri olarak tekavit olacaksınız. 40 yıl ödediğiniz primlerden ve 30 yıl ödeyip sahip olduğunuz evden de ancak 5-10 yıl yararlanabileceksiniz.

Şimdi bana diyeceksiniz herkes böyle mi? Tabii ki istisnalar kaideyi bozmaz ama genel olarak evet böyle. Bu şekil bir yaşam kavgası da insanı doğal olarak daha vahşileştirip daha gaddarlaştırıyor. İnsanlar kendi çıkar ve menfaatleri için başkalarını kolayca ezip harcayabiliyorlar. Manevi inançlara ne vakit, ne meram kalıyor. Gittikçe yalnızlığa ve bencilliğe itiliyorsunuz. Artık hiçbir şeye inanmayan, hiçbir beklentisi olmayan bir insanın bir inancı, doğru bir hedefi de olmuyor.

Bu tanımlamalara daha yolun başında, hayatınını baharında olan gençler de dahil. Zira banliyö yaşamı, ne yaparlarsa yapsınlar bu zıvanadan çıkmanın imkansız olduğunu onlara çoktan öğretmiş durumda… Etnik olarak çeşitli kimliklere sahip bu insanlar köşe başlarının çoktan dinazorlar tarafından tutulduğunun ve kendileri için hiçbir çıkış ve umut olmadığının farkındalar.

Fransız hükümetini de son derece rahatsız eden bu durumdan -artık geç kalınmış olsa da- ancak herkese fırsat eşitliği tanınması ile çıkmak mümkün olabilir. Aksi durumda ırkçılığın körüklenmesine ve aşırı sağ partilerin yükselmesine şaşırmamak gerekiyor. rduğu bir toplum, Eden’i dahi cehenneme çevirir.

Benim Fransa’da bulduğum yozlaşmış, karışmış bir kültür; yönünü, duygularını, ananelerini, bağlılıklarını kaybetmiş meteryalist bir toplum oldu. Başta aile kavramının yıpratılıp yokolmasıyla başlayan bu olgu, ulusal boyuta varmış durumda… Ve bu Fransa geniş kültürü, hoşgörüşü, nezaketi ile tanıyıp hayran olduğumuz Fransa’dan çok uzakta…